บทที่ 4 ตอนที่ 4

มาริออสแทบจะซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เอาไว้ไม่มิด “ผมจะไปกลั่นแกล้งแม่นั่นได้ยังไงกันล่ะครับ ผมอยู่เอเธนส์นะ ส่วนยายนั่นเปิดร้านดอกไม้อยู่ที่เมืองไทย”

“นี่นายรู้ได้ยังไงว่าน้องแพทเปิดร้านดอกไม้ที่เมืองไทย”

เพเรอคลิสจ้องหน้าน้องชายเขม็ง

“ผมก็แค่...เดาเอาน่ะครับ” หนุ่มผู้น้องรีบกลบเกลื่อน และเปลี่ยนเรื่องในทันที

“ว่าไงล่ะครับ พี่เพนน์จะให้ในสิ่งที่ผมขอหรือเปล่า”

แม้จะรู้สึกเป็นห่วงความปลอดภัยของพิมรัก แต่เพเรอคลิสก็ไม่อยากทำให้แสนดีหวาดระแวง

“ก็ได้ งั้นเดี๋ยวทนายของพี่ร่างสัญญาเสร็จเมื่อไหร่ พี่จะส่งไปให้นายก็แล้วกันนะ”

มาริออสอมยิ้มก่อนจะผุดลุกขึ้นยืน “ไม่รบกวนหรอกครับพี่เพนน์ ผมโทร. ไปสั่งให้ทนายของผมร่างหนังสือสัญญาให้แล้วละครับ อีกหนึ่งชั่วโมงก็คงจะเสร็จแล้ว”

“เฮ้ย เจ้ามาร์ซ นี่นายเตรียมพร้อมขนาดนี้เชียวหรือ”

มาริออสหัวเราะถูกใจ “ขอบคุณนะครับที่ยอมตามใจผม ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“แล้วนั่นนายจะไปไหน เจ้ามาร์ซ”

หนุ่มหล่อที่กำลังจะเดินพ้นประตูออกไปหยุดเดิน ก่อนจะหันกลับมาตอบคำถามพี่ชาย

“ไปบ้านคุณเพอร์ซูสครับ”

“ไปทำไม”

“ก็ไปเซ็นสัญญากู้ยืมเงินยังไงล่ะครับ ผมไปก่อนนะครับพี่ชายสุดที่รัก” มาริออสโค้งศีรษะให้พี่ชายอย่างหยอกล้อ ก่อนจะหายออกไปจากห้องรับรอง

เพเรอคลิสถอนใจออกมาอย่างเป็นกังวล “ไอ้น้องชายคนนี้มันมีแผนอะไรกันแน่นะ ดูมีลับลมคมในพิกล”

Love Flower ร้านดอกไม้เล็กๆ ในเขตตัวเมืองแสนวุ่นวาย เป็นธุรกิจแรกในชีวิตของพิมรักที่หล่อนเลือกและลงมือทำอย่างเต็มตัว ชีวิตคุณหนูผู้ร่ำรวยเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อจบสิ้นลง นับตั้งแต่ที่หล่อนตัดสินใจเดินออกจากแผ่นดินกรีซ

สาวสวยใบหน้าหวานปานน้ำตาลเมืองเพชรปักกุหลาบดอกสุดท้ายลงบนแจกัน ก่อนจะเพ่งสายตามองทะลุกระจกใสของร้านออกไปด้านนอกอย่างเหม่อลอย

บนแผ่นดินกรีซมีหลายอย่างที่ทำให้หล่อนลืมไม่ลง และหนึ่งในนั้นก็คือผู้ชายคนนั้น มาริออส ซาเวลลาส ผู้ชายที่คร่าพรหมจารีของหล่อนไปอย่างเหี้ยมโหด ไม่มีแม้แต่คำขอโทษจากปากของเขา แถมเขายังมองหล่อนอย่างดูถูกเหยียดหยาม

น้ำตาแห่งความปวดร้าวเอ่อซึมขอบตาจนเจ้าตัวต้องรีบเงยหน้าขึ้น และกะพริบตาเร็วๆ เพื่อไล่หยาดน้ำแห่งความเสียใจ หล่อนจะต้องไม่ร้องไห้ เพราะผู้ชายปากร้ายอย่างมาริออสอีก

ถึงแม้จะสั่งตัวเองอย่างนั้น แต่แท้จริงแล้ว ในหัวของหล่อนไม่เคยลบชื่อของมาริออสออกไปได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว เขายังฝังแน่นอยู่ในนั้น สัมผัสของเขาก็ยังคงติดตรึงอยู่อย่างแน่นหนา

มือเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นปิดหน้า หยาดน้ำตาไหลบ่าออกมาอย่างสุดจะกลั้นเอาไว้ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนั้นผ่านมาหลายเดือนแล้ว แต่หล่อนยังจดจำมันได้ ยังจดจำสัมผัสร้อนจัดราวกับเพลิงผลาญของพระอาทิตย์จากฝ่ามือหยาบกระด้างได้เป็นอย่างดี หล่อนบิดกายเร่า ต้อนรับสัมผัสอหังการจากผู้ชายที่มีเจ้าของเรือนร่างแข็งแกร่งทรงพลังด้วยความเต็มใจ

หล่อนไม่ปฏิเสธเลยยามที่ถูกเขาลูบคลำ และบดเบียดแก่นชายใหญ่ยาวเกินมนุษย์มนาเข้ามาหา หล่อนกรีดร้องด้วยความยินดีด้วยซ้ำไป ทุกท่วงท่า ลีลาแสนช่ำชองผลักดันให้หล่อนยอมศิโรราบอย่างง่ายดาย ยอมแม้กระทั่งให้เขาใช้ลิ้นกับตรงนั้น

“อา...ไม่นะ...เลิกคิดถึงมันได้แล้วแพท” หล่อนร้องสั่งตัวเองซ้ำอีกครั้งอย่างเจ็บปวด เกลียดที่ตัวเองยังจดจำทุกอย่างได้เป็นอย่างดี เกลียดที่ตัวเองยังคงลุ่มหลงและเฝ้าฝันถึงสัมผัสจากมาริออสในทุกค่ำคืน ชื่อของ   เพเรอคลิสจางหายไปจากความทรงจำทันทียามที่ร่างสาวอยู่ใต้ความอหังการดิบเถื่อนของผู้ชายที่หล่อนตะโกนใส่หน้าทุกครั้งที่เจอว่าเกลียดชัง

หล่อนเกลียดมาริออสจริงๆ หรือ...

คำตอบที่พยายามค้นหากลับไม่เคยมีเลย ตอนนี้หล่อนเต็มไปด้วยความสับสน ปากบอกว่าเกลียดชัง ขยะแขยงสัมผัสป่าเถื่อนของมาริออส แต่ภายในใจกลับโหยหาความร้อนฉ่าของเขาจนน่าละอาย

“ทำไมฉันต้องคิดถึงนายด้วย ไอ้เด็กไม่รู้จักโต”

แม้จะก่นด่ามาริออสสักกี่ครั้ง แต่ภาพความสัมพันธ์ลึกซึ้งที่มีต่อกันในวันนั้นก็ไม่เคยลบเลือนไปไหน ตรงกันข้าม ภาพเริงรักของหล่อนกับ    มาริออสกลับยิ่งชัดเจนมากขึ้นทุกขณะ จนหล่อน...ปวดร้าวทรมานในช่องท้องเหลือเกิน

บางทีหากหล่อนมีใครสักคนเข้ามาในชีวิต อาจจะช่วยทำให้หล่อนลืมเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นในเอเธนส์คืนนั้นก็เป็นได้

ใช่...หล่อนจะต้องเลิกปิดกั้นตัวเอง

หลังมือขาวสะอาดยกขึ้นป้ายน้ำตาทิ้ง ก่อนที่จะคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหามัลลิกาซึ่งเป็นญาติห่างๆ ของตัวเอง

“พี่หนิงคะ แพทตกลงจะไปนัดบอดในวันพรุ่งนี้ค่ะ”

มัลลิกาพยายามที่จะช่วยหาคู่ให้แก่ผู้หญิงโสดเช่นหล่อนมาหลายครั้งแล้ว แต่หล่อนก็ปฏิเสธเสียทุกครั้ง แต่ในครั้งนี้ หล่อนตัดสินใจแล้วว่าจะต้องเปิดตัวเองออกไปสู่โลกภายนอกเสียที พร้อมกับลืมเลือนเรื่องราวที่เอเธนส์ให้หมดสิ้น

“ค่ะ แพทมั่นใจ แพทจะไม่เบี้ยวอีกแล้วค่ะ”

วางสายมัลลิกาไปแล้ว แต่พิมรักยังคงนั่งเหม่อลอยอยู่เช่นเดิม ในหัวมีเสียงร้องถามว่า ‘แน่ใจแล้วหรือ แน่ใจกับสิ่งที่จะทำแล้วอย่างนั้นเหรอ’ ดังขึ้นตลอดเวลา

“ทำไมฉันจะมีผู้ชายคนอื่นไม่ได้ นายไม่ได้มีอิทธิพลอะไรกับฉันเลย นายมาริออส!”